پرشین استار - ناصر سهرابی - سینما شور و شعف سالهای آغازینش را ندارد . جلوه های کامپیوتری هویت و معنای سینما را گرفته اند . این روزها قهرمان های مجازی بر آسمان سینما حکمفرمایی می کنند . مخاطب امروز بعد از تماشای ارباب حلقه ها و هری پاتر بیش از سردرد و کسالت چیزی نسیبش نمیشود . براستی سینما در قرن حاضر به کجا می رود ؟ برخنگی . خشونت و بی پروایی های جنون آمیز سلطه شان بر سینما سنگینی می کند . دیگر خبری از جادوی سینما نیست . یاد اشک ها و لبخند ها . بر باد رفته و بن هور بخیر . سینمای نابی که این روزها چیزی جز خاطره بر جای نگذاشته . تصاویر بدون هیچ حس و حالی می آیند و می روند . بدون اینکه تاثیر شگرفی روی عاشقان سینما بگذارند .

  چندی پیش به سفارش یکی از دوستان دی وی دی افسانه نارینا را تماشا کردم . یک ساعت از پخش فیلم نگذشته بود که دستگاه را خاموش کردم . سردرد عجیبی به سراغم آمد . صحنه های کامپیوتری در اوج . قهرمان های خیالی شاخ دار در زمین و آسمان مبارزه می کردند .

در همان حال یاد جک غول کش و جیسون و آرگونات ها افتادم که هنوز هم صحنه های مبارزه قهرمانانش با موجودات عظیم الجثه یا غول های سنگی مبهوتمان می کرد . دیگر خبری از سلیمان و ملکه صبا نیست . قهرمان های دوست داشتنی سالهای دور جای خود را به موجودات عجیب و غریبی داده اند که بدون هیچ جلب توجهی به تصویر کشیده می شوند . باید با تکنولوژی حرکت کرد و این امر مهم بر هیچ کس پوشیده نیست .

 ولی براستی سینما . هنر هفتم چه آینده ای را پیش رو دارد ؟ این روزها اگر قرار باشد فیلمی تماشا کنم . بدون هیچ تردیدی سراغ سینمای فراموش نشدنی دهه های 60 و 70 میروم سینمای نابی که خاطره عاشقان سینما سپرده شده است .

 دیگر پدرخانده ای ساخته نمی شود که نفس ها را در سینه مان حبس کند . تراویس بیکلی نیست که یک تنه به جنگ فساد و سرمایه داری برود . خواهشن انگ رمانتیک بودن بهم نچسبانید ولی دلم برای رایان اونیل قصه عشق تنگ شده . دیوانه بازیهای مک کورفی دیوانه ای از قفس پرید هنوز هم دیدنی است . وقتی به یاد صحنه کتک خوردن مارلون براندو در فیلم تعقیب می افتم . دلم به درد می آید و با او احساس همدردی می کنم . براستی چرا هنوز هم کلاسیک ها را دوست داریم ؟

  بازیگران بزرگی چون براندو . بوگارت . اورسن ولز . لارنس الیویه و جیمز کاگنی چرا جایگزینی پیدا نککردند . ؟ این یادداشت کمی احساسی را بر من ببخشید بی سبب ندانستم برای برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره سینمای کلاسیک و جاودانه هایش قسمت هایی از این یادداشت را به بهترین آثار تاریخ سینما اختصاص دهم . فیلم هایی که گذر زمان هیچ تاثیری بر ارزش و جایگاه آنها وارد نکرده و همچنان بر قله رفیع سینما حکم فرمایی می کنند . آری هنوز هم سرمان را با افتخاربالا میگیریم و میگوییم سینما با کلاسیک های سیاه و سفیدش هیچ وقت فراموش نمی شودو عاشقانه آنها را دوست داریم .