وارد سالن نمایش که می شویم مسئول انتظامات به تماشاچیان تذکر می دهد که با خوراکی وارد سالن نشوند . فیلم شروع می شود . حدود یک ساعت از شروع فیلم حقیقی گذشته است . در حالی که سعی می کنم با چشم پوشی از روند کند فیلم به صندلی های  راحت سینما تکیه دهم و تصور روایت خوب کارگردان را داشته باشم ناگهان تاریکی همه جا را فرا می گیرد . برق سالن اصلی سینمای عظیم آزادی به کل قطع می شود . اتفاقی که برای این سینما تازه تاسیس چندان نا آشنا نیست . اما اینبار به لطف فرهنگ بالای تعداد انگشتشماری از تماشاگران بعد تازه تری را از سینما برای من روشن ساخت .
 
    چند دقیقه از تاریکی گذشته است و همه در انتظار وصل شدن برق هستند که صدای یکی از تماشاگران که با الفاظ رکیکی به تماشاگر ردیف جلوی خود اعتراض می کند به گوشم می رسد . تعدادی از تماشاگران به لحن آن جوان اعتراض می کنند اما او کماکان با بدترین الفاظ به دیگران پرخاش می کند . این قضیه آنقدر ادامه پیدا می کند که کار به درگیری فیزیکی بین او و چند نفر دیگر ختم می شود . این افراد همچنان همدیگر را مورد نوازش قرار می دهند اما نه خبری از انتظامات است و نه خبری از برق!!!

در تمام مدت تماشای نیمه دوم فیلم در این فکر بودم که چطور برا ی جلوگیری از ورود چیپس و پفک از چندین نفر استفاده می شود .اما برای کنترل این گونه شرایط خاص هرگز تمهیداتی اندیشیده نشده است .

اکنون که این یادداشت را می نویسم احساس می کنم اشتهای سینماییم به شدت کور شده است . شاید بعضی با خود فکر کرده اند که در سینما آزادی برای انجام هر عملی آزاد هستند .